Woensdag 27 juli ben ik samen met Lidy vertrokken voor een week vakantie in de Franse Alpen, die uiteraard  in het teken staat van trainen voor de TfL. Ik wil nog graag een weekje bergop fietsen (genoeg duurtraining gedaan op het vlakke ) en profiteren van de hoogte. Veel topsporters hebben een hoogtestage als onderdeel van hun trainingsprogramma. Zo was Robert Geesink vlak voor de Tour nog op hoogtestage geweest in Zwitserland

Het trainingsgebied wat ik heb uitgekozen lijk me zeer geschikt voor dit doel.  Het ligt op 1100 km vanaf Bussum. Gewoon pal naar het Zuiden rijden, bijna tot bij Lyon, dan nog 150 km linksaf  richting Italie (via Chambery en Albertville). Het plaatsje waar we verblijven heet Champagny-en-Vanoise (zie http://www.viamichelin.nl/web/Cartes?layers=0001&strLocid=31NDJ2YWQxMGNORFV1TkRVMU5UWT1jTmk0Mk9UTTVNZz09 ) en ligt centraal in het Massief de la Vanoise . De bergtoppen gaan hier tot 3800 meter.

In de omgeving liggen verschillende cols en toppen die ook regelmatig in de Tour en Giro worden aangedaan. La Plagne (2000 m), Col de l’Iseran(2750m); col de la Madeleine (2000m)*. Deze laatste passeren we ook de 2^e dag van de TfL. Verder zijn er nog plaatsen als Courchevel (1850m);  Val Thorens (2300m); Les Arcs (1950m); Col du Pit St. Bernard (2200 m).

Het hele gebied ademt (winter)sport uit. Behalve fietsen, wordt er ook veel aan Mountainbiken gedaan (Frans nationaal kampioenschap vtt wordt hier gehouden); downhill biken, wandelen en heel veel skiën. Als je daar niet van houdt kun je beter bij Lyon rechtdoor rijden.

We hebben een eenvoudig en betaalbaar hotelletje op 1400 m hoogte, www.hotel-glieres.com . Vriendelijke eigenaren, relaxte sfeer, heerlijk restaurant. We krijgen een kamer met balkon met uitzicht op het dorp, dal en bergen. Helaas regent het…

Dag 1 Champagny en Vanoise-Pralognan la Vanoise (retour 34 km)

Ik begin met een rustig tochtje van 17 km naar een wintersportoord op 1800 m om te acclimatiseren. Prima te doen en fijn te merken dat het een goede keus wat om achter een 28” te laten monteren op mijn Wilier. De start is droog, maar vanaf 1600 begint het te plenzen. De afdaling is daardoor behoorlijk koud, blij dat ik mijn lange broek en handschoenen bij me heb. Terug in het dorp ga ik nog even door richting Champagny le Haut dat ook op 1800 m ligt. Alleen is de klim nu slechts 5 km en dus zeer steil. De 28”, de ballonkuiten en longen worden behoorlijk getest en dat is precies de bedoeling.

Na een douche besluiten Lidy en ik om met de kabelbaan vanuit het dorp naar boven te gaan. Vanaf een hoogte van 1950 meter lopen we naar een col op 2300m en dalen vervolgens af (in de stromende regen) naar het dorp. Het wandelen is een goede duurtraining en prima  te combineren met het explosieve bergop fietsen.

Dag 2 Champagny en Vanoise-Pralognan la Vanoise (retour 34 km)

Gordijnen open en…..blauwe lucht, heerlijk zonnetje. Wat wordt ik toch altijd blij van mooi weer!

Nogmaals de tocht van gister, maar nu samen met Lidy. Zij heeft dit jaar niet zoveel gefietst en al helemaal niet in heuvels  of bergen, dus is dit een mooie oefening. Kijken wat ze deze week aan kan.  Dat valt nog niet mee, maar het mooie weer maakt veel goed. Onderweg lekker koffie drinken op terras in de zon in Pralognan. Ik koop een nieuwe lichtgewichtrugzakje in een bergsportzaak met heel veel mooie en veel te dure dingen. Ook de rugzak (www.cilao.com) is eigenlijk boven mijn budget, maar gaat “eeuwig mee” en voelt inderdaad supergoed en licht. Heerlijk om mee te fietsen, schaatsen, skiën, wandelen.

We fietsen terug, eten wat in het hotel, wandelkleding aan en vertrekken voor een tocht naar een bergmeertje op 2200 meter. De wandeling loopt door een prachtig rustige vallei, met heel veel bloemen, marmotten en andere wandelaars. Boven ons toren de toppen en gletsjers op 3000 meter en hoger. Na  4 uur wandelen en een heerlijke avondmaaltijd, strompelen we met de nodig spierpijn de trap op richting bed. Wat een leven !

Dag 3 Champagny-Courchevell-Maribel (hoogte 1850 m, afstand retour 70 km)

Vandaag een fietstocht naar Courchevel. Dit skidorp ligt op 1850 meter hoogte. De weg er naar toe start op ongeveer 800 m over een afstand van 17 km. Best pittige klim! Lidy fiets de eerste 7 km mee tot het plaatsje Le Praz (1350). Dit is wel ook het steilste stuk van de klim (gemiddeld  8% met stukken 9%). Daarna is het wat makkelijker te doen. Courchevel bestaat uit drie skidorpen op verschillende hoogten (1550;1650 en 1850). Nu zijn die dorpen uitgestorven, maar wat moet het hier ’s winters enorm druk zijn, gezien alle hoogbouw. In Le Praz zijn de voorbereidingen aan de gang voor het WK skischansspringen begin augustus! Dit weekend vindt de EK plaats. Apart gezicht, zo’n wintersport evenement op kunstgras.

Via een slinger naar Meribel dalen we af naar Bozell (700m). Vandaar begint een 5 km klim richting ‘ons’ dorp. Een lange rechte weg wat na zo’n dag best tegenvalt, nu ook de temperatuur begint op te lopen. Vanmiddag dus geen wandeling meer, maar een lekker pilsje in de zon op het terras.

Dag 4. Val Thorens (hoogte 2300m, afstand 22 km)

De klim begint officieel vanuit Moutiers (850 m) en duurt dan 37 km. Als je met een niet geoefende fietser op pad gaat moet je soms compromissen sluiten. Dus rijden we met de auto eerst helemaal naar Val Thorens (2300m) en dalen vervolgens per fiets af. Lidy tot 9 km en begint daar aan de klim, ik naar 22 km lager.

Het is een mooie niet al te zware klim, zeker het eerste stuk. Nergens wordt het meer dan 9%. Vandaag is het erg mooi weer, temperatuur 23 graden, en dat maakt het toch lekker zweten. De laatste 9 km (die Lidy gedaan heeft) zijn toch nog pittig, maar dat komt vooral door de ijlere lucht. Na 1 uur 50 minuten ben ik in Val Thorens, een totaal verlaten skidorp, waar niet eens een kop koffie te krijgen is (’s winters moeten hier minimaal 20.000 man verblijven gegeven het aantal flats). Nee, wat dat betreft is de Gavia (ongeveer op zelfde hoogte) veel mooier met die verlatenheid en sneeuwmuren! Door de hoogte en het weinige verkeer is deze beklimming toch zeer de moeite waard. Een hoop rode bloedlichaampjes opgesnoven, zullen we maar zeggen!

’s Middags in de buurt een wandeling gemaakt naar een mooi bergmeer in een van de valleien bij Val Thorens. Lekker middagdutje doen bij een stromend bergmeertje met prachtig uitzicht op Lac du Lou, wat wil een mens nog meer?

Dag 5. Col de la Madeleine (hoogte 2000m, afstand 26 km).

Deze col passeren we ook op dag 2 van de TfL, maar dan van de zuidkant. Wij fietsen het op van de noordkant. Even zwaar! Met dezelfde tactiek als gister. We rijden eerst met de auto de col op (wat een geslinger!) en dalen vervolgens af met de fiets. Lidy tot 9 km onder de top (waar het wel direct begint met 10% stijgen. Ik daal helemaal af tot begin van de klim, 26 km! Voordeel is wel dat ik de klim goed heb kunnen verkennen en ondertussen de afdaling train die we met de Tfl ook doen. En dat is maar goed ook. De eerste 9 km zijn goed te doen: brede wegen, goed asfalt, mooi lange bochten. Daarna wordt het erg smal, slecht wegdek met scheuren, geen vangrail, veel zeer korte bochten, geen overzicht. Ik vind het best eng af en toe, terwijl ik afdalen meestal leuk vind om te doen. Ik moet er niet aan denken als we bij de Tfl met grote groepen tegelijk gaan afdalen, terwijl er snelheidsduivels naar beneden jakkeren, die plots moeten uitwijken voor een scheur of hard remmen voor een van de spaarzame vrachtwagens die uit een bocht aan komen tuffen. Ook voor de begeleiders geen pretje om te rijden. Zeker geen afdaling voor Gerard!

Ik doe dan ook 45 minuten over de afdaling. Dat kan vast sneller. Onderweg wordt ik door een Nederlandse fietser fors ingehaald en ook in het boekje “ De 25 mooiste beklimmingen” staat dat Michael Boogerd bij deze afdaling fors tijdwinst wist te boeken wat de basis was voor z’n overwinning op La Plagne. Maar het boek beschrijft ook het voorval, waarbij Van der Velde in het ravijn kukelt! Ik zeg: oppassen!

Terwijl ik me beneden voorbereid voor de klim, hoor ik Nederlands gekwetter. Ik zie vier heel jonge coureurs, de oudste hooguit 17.”Moeten we hier afslaan”? ” Even pappa bellen”. Ik zeg nog tegen ze dat er toch echt maar een weg is richting Col de la Madeleine en als je niet zeker weet dat je die op moet, dan moet je dat snel bedenken. Ik had een beetje medelijden met die kids! “Ja, pappa zegt dat we de Madeleine op moeten”. Ik denk bij mezelf, die vent is gek! De jongste van het stel, een meisje, schat ik op 14 jaar.

Ik begin maar gauw te fietsen. Het begint meteen behoorlijk stijl. Al halverwege naar de eerste bocht komen de 2 jongens al praten mij vlot voorbij fietsen (de jongste is 15 hoor ik later). “Niet te snel” roep ik nog naar ze. “Nuhhh” en weg zijn ze. Op weg naar bocht twee komt de oudste van de meisjes mij voorbij kachelen (17 jaar). Gelukkig zie ik dat de jongste achterblijf. Die moet ik toch voor kunnen blijven! Helaas, bij bocht drie komt ook de jongste mij voorbij snellen. Iets verderop zie ik de ouders haar aanmoedigen. Ik vraag hoe oud die jongste is. Veertien. Ik zeg lachend tegen ze dat dit niet echt motiverend is voor mij. Maar ze sporten ook erg veel, roept moeder nog. Na een aantal kilometers prachtig klimmen weet ik op een iets vlakker stuk de jongste bij te halen en begin een gesprek. Ja, ze fietst vaker bergen op, ze zijn al een week aan het fietsen, begonnen in de Vogezen en elke dag van camping naar camping. Ik maak een grapje dat op de col geen camping is. Ze antwoord serieus dat ze ook nog een stukje verder moeten, “Col du Glandon ofzo”. Wat! Die gasten fietsen gewoon op het gemak de etappe die wij op dag 2 gaan doen! Ze gaan ook nog de Alpe d’Huez doen, heeft ze al vaker gedaan. Vond ze zwaarder dan de Mont ventoux. Die had ze al 3x opgefietst, de eerste keer toen ze 6 was, maar dan van halverwege! Die lui zijn gek denk ik! Maar de ouders blijken fanatieke triatleten te zijn. Zij zelf zit in Enschede bij een shorttrack jeugdploeg en bij een fietsclub. Haar zus (van 17) zit in Jong Oranje schaatsteam en haar broer (15) is lid van een triatlon club. Vandaar! Maar dan nog, respect! Ik vraag of ze het goed vind dat ik met haar mee fiets (goed excuus voor mij om niet zo hard te hoeven gaan, haar tempo wordt langzaam minder), door het geklets gaat het klimmen ook wat makkelijker. Overigens is het een prachtige klim, eerst door de bossen, via een paar bergdorpjes, naar de hoge bergweiden. Na het laatste dorpje krijgt Vivian (zo heet ze)het toch wel zwaar en is ze blij dat ik haar een beetje kan coachen. Maar ze geeft geen krimp en komt zonder stoppen bovenaan. Top! Daar gaan we nog van horen!

Overigens is de col prachtig! Zeker op zo’n mooie dag als vandaag, strak blauwe lucht, 27 graden. Deze klim wordt echt de parel van de Tfl tocht, dat is zeker!

Dag 6. La Plagne (hoogte 2000m, afstand 19 km).

In 2002 wint Michael Boogerd dus hier een Touretappe (na een solovlucht over de Glandon en Madaleine).

Het is een prachtige dag vandaag. De beklimming is prima te doen, ondanks een paar stukken van 10%. De wegen zijn goed en breed en niet al te druk. Halverwege gaat de warmte wel een rol spelen als  ik uit de bossen kom. Daar staat een prachtig uitzicht op de Mt Blanc tegenover. Die berg ben ik in 2002 op en afgelopen en dat was pas echt afzien! Binnen 2 uur fietsen ben ik boven in het hoogste skidorpje van La Plagne. Ook dit is weer zo’n lelijk oord, maar het uitzicht vergoed heel veel!

Daarna nemen we een skilift (telegraphique) naar de Glacier de Bellecote. Deze gletsjer ligt op 3000 meter, de berg zelf op 3410. Geweldig panorama daarboven. De tocht met de kabelbaan is een avontuur op zich: 45 minuten in een oud “eitje” schommelen boven diepe afgronden. Liever was  ik gaan fietsen. Op de terugweg stappen we daarom ook halverwege uit en dalen lopend af naar de auto. Een wandeling van 2 uur, die ons uiteraard weer langs een mooi bergmeertje brengt. Dus daar moet even gelegen worden! Weer een heerlijke dag!

Dag 7. Col de l’Iseran (hoogte 2764, afstand 23 km).

De klim begint officieel in het plaatsje Bourg-St-Maurice en is dan 46 km. Ik start echter bij het stuwmeer van Tignes. Het eerste stuk is vooral lang en minder boeiend (en drukke weg), daarnaast wil Lidy een stuk gaan wandelen en dat kan mooi vanaf dit meer.

De klim is dan nog “maar” 23 km en het hoogteverschil  1000m. Het gaat mij vandaag om de hoogte zelf. Ik begin dus ongeveer waar ik afgelopen dagen zo ongeveer ben geëindigd! Het eerste stuk tot de plaats Val-d’Isère is redelijk vlak en door de vele tunnels niet echt prettig. Daarna begint een prachtig mooie klim, waarbij je heel veel uitzicht hebt. De beklimming is niet moeilijk, alleen de laatste 2 km gaat het stijgingspercentage naar 7 en 8%. Het is het gebrek aan zuurstof dat de beklimming lastig maakt. Advies is dus eerst te acclimatiseren. De weg is vrij rustig, en de rit misschien een beetje vergelijkbaar met de klim naar de Gavia. Alleen eindig je hier ondanks de hoogte niet in de sneeuw! Het uitzicht boven is ook geweldig. Ik heb geluk, want het is deze ochtend mooi weer. Boven veel fietser uit Italië (Aosta is niet zo ver hier vandaan), zelfs een Frans echtpaar met een tandem met bepakking . Na de gebruikelijke foto’s en aantrekken van warme kleding, daal ik weer af. Helaas is het weer nu ineens volledig omgeslagen. Na 2 bochten zit ik opeens in de wolken, zicht 10/20 meter. Even later begint het hard te regenen en te onweren. Tussen de bliksemschichten door glibber ik langzaam naar beneden. In het dal is het weer droog. Kletsnat maar zeer gelukkig eindig ik zo mijn trainingskamp!

Conclusie:

Prachtig mooi trainingsgebied om beklimmingen te oefenen. Zeker als je het wilt/moet combineren met reisgezelschap dat niet van fietsen houdt. Er is van alles te doen in de omgeving, ook voor kleine kinderen. Voordeel van die lelijke skidorpen is dat ook op grote hoogte nog allerlei voorzieningen zijn als paardrijden, zwemmen, tennissen, fietsen, paragliden, etc. Verder gaan er vaak nog allerlei skiliften naar gletsjers en toppen voor wandelingen of downhill vtt-en. En het landschap (buiten de skipistes)  is vaak geweldig mooi.

Nadeel: zoals in elk berggebied moet het weer wel meezitten. Verder is het hier lastig “rondjes” rijden. Je moet vaak wel eerst een stukje met de auto op pad. Tenzij je hele afstanden over erg drukke dalwegen wilt fietsen. Niet echt aan te raden.

*Deze drie beklimmingen staan mooi beschreven in het boekje “ De 25 mooiste beklimmingen” van Richard Plugge.

Overigens heb ik van de 25 beklimmingen genoemd in dit boek er nu 13 minimaal een keer opgefietst. Een aantal zelfs meerdere keren.

https://picasaweb.google.com/mark.verhey10/FranseAlpen_vakantieMark?authkey=Gv1sRgCNWWqKuhkJqRgQE#slideshow/5639680321068351954

Wat doe je als er voor zo’n weekend met meest vreselijke weer wordt voorspelt als Tour for Life Team ? Je gaat ? Ja je gaat ! Bikkels. Onder begeleiding van Tamara en Teele vertrokken we nog net niet zingend van plezier richting de Flevopolder. Dreigende luchten en ver doorbuigende bomen vormde met ons het decor. We hebben in de aanloop naar de Tour For Life tocht mooiere trainingsmomenten gekend. Maar we spraken elkaar maar moed in, dat dit weer ons ook kan overkomen gedurende de tocht. Voor de wielen 196km. Bij het opdraaien van de dijk in Almere liet de God van regen Jupiter gelijk van zich doen spreken. Geen zomers buitje om “rustig te wennen aan een natte dag” nee gelijk herfstachtige stortregens. Het humeur daalde niet deze steeg eerder omdat we voort werden geblazen door een windkracht 6 richting het Noorden. Heerlijk om met zulks hondenweer snelheden te halen van ruim boven de 40km per uur. De wind vergoede veel.

Na zeker een anderhalf uur hard te hebben gewerkt aan zelfkastijding deden de weergoden er na Urk nog een schep bovenop. Water van boven en water van de zijkant van overrollende golven. Het was een mooi gezicht. Ga toch fietsen team gedreven door de wind. In razende vaart  reden we richting Lemmer waar Tamara en Teele met koffie en koeken verwelkomde. Een waar feest heerlijk !!!!!!!!!!!!!!!! T&T bedankt.

Lemmer lieten we achter ons de goede stemming bleef erin want het was zowaar droog geworden met af en toe een zonnetje. Een verademing. Het tempo bleef er in zodat we om vijf uur de remmen definitief voor deze dag mochten dichtknijpen. De kilometrage 215km. Het was ietsje meer geworden. Maar geen haan die daarna naar kraaide. Pas morgen weer terug! Na eerst genoten te hebben van het warme bad waarmee Clarien ons ontving. Koffie, thee, cola, bier, wijn broodjes, koeken, nootjes alles werd in dankbaarheid “naar binnen gewerkt” kon iedereen eens wat aandacht aan zichzelf geven om oksel fris aan het eten te verschijnen. Clarien het een heerlijke pastamaaltijd gemaakt. Wat kan het leven mooi zijn. Voldoende brandstof voor de volgende dag.

Zondagochtend 7:00uur rise en shine echter niet het weer. Wind inmiddels aangewakkerd tot ruim 7 Beaufort en regen wat met badkuipen tegelijk over moeder aarde werd neergelaten. Constructief spoed overleg leidde voor iedereen tot een mooie oplossing om de te verwachte helletocht te vermijden. Twee uurtjes rijden naar Groningen en van daaruit deels met de auto en deels met de trein terug naar het Gooi. Zo gezegd zo gedaan. De treinploeg stapte om 10:45uur in de trein verre van okselfris zodat we ruimte voldoende hadden om fiets en mens mee te nemen. Uiteindelijk checkte iedereen met een tevreden gevoel rond 13:30uur weer in bij ons vertrekpunt in Bussum.

1. Home Alone

Wij hebben voor het eerst de kinderen ‘ Home Alone’ gelaten. Wel eerst voeding gegeven op vrijdag avond, en zaterdag avond weer terug. Ik had er heel veel moeite mee. Britt’s reactie was,’ Mam je doet alsof je een maand weggaat. ‘ Jesper zij dat hij ons ‘niet zou missen’ – Jeroen vertrok vrolijk met ‘ zie je wel – moeten we vaker doen!’

2. Sex on the bike

Ik had al een aantal nachten slecht geslapen. Nachtmerries over ‘de muur’ van 23%. Nu was de dag van de waarheid. De muur kwam pas later (na 135 km) dus moest ik eerst nog even fietsen. Wat ze mij niet hadden verteld was dat er ook behoorlijk veel muurtjes waren. Bij een vroege klim van 15% zag ik mannen en een vrouw (er waren heel weinig vrouwen!) afstappen. Oh my God, f***, f***, f*** (ik vloek altijd in’t Engels). Ik kon niet eens mijn voet uit de clip halen dus had geen keus. Doorgaan of elegant vallen. Het laatste was geen optie voor mij. Het klonk alsof ik in de hoogste staat van extase was, ik kreunde en ademde diep naar boven. Dit is seks op de fiets dacht ik. En toen had ik het gehaald – bijna een orgasme van vreugde – volledig bezweet – of had ik net een opvlieger gehad? ‘Goed gedaan” zei Jeroen op de top. Nee het was geen seks, geen opvlieger, het was een bevalling geweest.

3. Ik ga niet meedoen met Tour for Life

Ik vond het zwaar – de eerste 50-60 kms. Ik had al het bericht gedicht in mijn hoofd. Ik ben niet goed genoeg voor TFL. Ik ben 48, waar ben ik toch mee bezig? Mannen en vrouw, het spijt me, ik stap af en uit. Ik doe niet meer mee met TFL. Bij een langere klim waar ook weer veel afstappers waren, kwam een meneer naast mij fietsen. Jeetje, jij hebt niet eens een triple. ‘nee’ zei ik, maar had geen idee waar hij het over had. Het klonk als een hamburger of een biertje. Maar de meneer was blijkbaar onder de indruk. ‘ Goed hoor’ zei hij ‘blijf gewoon je eigen tempo rijden, het gaat goed’ . Wow, een compliment, en ja hoor ook deze heuvel haalde ik. Eigenlijk zonder veel moeite, ik haalde zelfs mensen in – dat was mij nog nooit gebeurd! Ik heb Jeroen gevraagd wat een triple is. Geen hamburger of biertje, maar ik heb het niet nodig volgens Jeroen. Klonk wel lekker, maar ja….. Nog even die mail niet sturen. Ik ga toch TFL doen.

4. Ga toch fietsen

Het was een mooie tocht. Deed mij denken aan Engeland. De muur – die heb ik niet gedaan. Ik ben teleurgesteld in mezelf maar ook weer trots dat ik een keertje ‘nee’ heb gezegd. 135km gefietst, geen spierpijn vandaag. Heb eigenlijk heel veel zin om weer te gaan fietsen. Jullie ook?

Spinathon Tour for Life groot succes

De Spinathon op vrijdagavond 13 mei was een groot succes! Tientallen fanatieke spinners leverden naast een boel gezelligheid een enorme sportieve prestatie en daarmee een onmisbare bijdrage aan de Tour for Life. Het totaalbedrag dat is binnengefietst met deze Spinathon bedraagt maar liefst 2534,20 euro. Een enorme prestatie! Wij willen alle deelnemers en sponsors heel hartelijk bedanken voor hun donatie en hun sportieve inzet.

Wat had ik een spijt! Buiten is het 26 graden: de mooiste aprildag in honderd jaar. Juist op die dag had ik een vriend beloofd om mee te doen met een clinic baanwielrennen. Toch maar afzeggen dan? Nee. Een man een man, een woord een woord. Ik vertrek rond 5 uur vanaf ons kantoor op Schiphol naar de Velodrome van Amsterdam. Bij het invoegen op de A4 kom ik meteen in de Paas-file terecht. Ook dat nog. De file is een mengeling van forenzen en dagjes mensen met Twinnies. Zij gaan ook een stukje fietsen met Pasen.

Gelukkig mocht ik bij de eerste afslag, Sloten, de A4 al weer verlaten. Vrij snel doemt de Velodrome op. Toch wel spannend. Ik ga naar binnen en betreed voorzichtig het binnenterrein. Hier zitten tijdens de 6-daagse de VIP’s te roken en te zuipen. Nu zitten wat jongens en een meisje van 14 tot 16 jaar met knal rode koppies af te koelen. Ze zijn net klaar met trainen. Rechts van mij doemt “de steile want” op. De bocht van de baan. Het lijkt wel of deze in een hoek van 70 graden staat!! Daar gaan we toch niet op fietsen? De kriebels in de buik worden erger. Omkleden dan maar. Rond zessen gaan we beginnen. We krijgen uitleg over de baan en de fiets. De baan is 200 meter lang. Het verzet waarmee we fietsen is 52-16. Profs halen een cadans van 140. Reken maar uit. Inderdaad, meer dan 65 km/u. Geen rem. Fietsen dan maar en wennen. De eerste rondjes gaan voorzichtig. Het is een beetje aftasten. Wennen aan de fiets: je kunt je benen niet stil houden. Je moet blijven trappen. En wennen aan de baan.

We beginnen op de Côte d’Azure. Een brede lichtblauwe lijn, die nog horizontaal loopt. Vervolgens moeten we over de zwarte lijn. De wedstrijdlijn, die iets schuiner gaat. Er verschijnen pionnen op de baan en we worden gedwongen hoger de baan op te kruipen naar de rode lijn en uiteindelijk over de blauwe lijn. Als er voldoende vertrouwen bij ons is opgebouwd wordt er geschreeuwd: “Nu over de reclame!!”. Vervolgens: “Nu boven de reclame!!”. Tering wat is dit gaaf. Met een vaart van 50 km/uur boven de reclame hoog in de bocht. Tranende ogen. De adrenaline giert door je aderen. Nog een keer. Blijven gaan. De bovenbenen gaan pijn doen. “Blauwe lijn!”. “Zwarte lijn!”. En weer uitfietsen op de Côte d’Azure.

Voorzichtig kijk ik nog eens naar de bocht. Heb ik daar boven gefietst? Mijn dochter zou zeggen: VET! Ik denk alleen maar hoe blij ik ben dat ik toch gegaan ben. Dit had ik voor geen goud willen missen. Zeker voor herhaling vatbaar. Ik denk er zelfs over om in de winter in plaats van de spinfiets de baanfiets te gaan pakken. Eerst maar eens de TFL…… Rond half 9 vertrek ik bij de Velodrome met een uitermate voldaan gevoel en een ervaring rijker.